De korte, taalkundige kwinkslagen en woordspelingen van twitteraar @Dubbelzinnig worden door ruim 16.000 volgers gelezen. Zijn beste taaltweets zijn gebundeld in het boek Mannen die naar vrouwen fluiten, kunnen naar vrouwen fluiten. Ook nu doen we drie exemplaren cadeau. Wilt u in aanmerking komen voor een boek, mail ons dan het antwoord op deze vraag: over welke Nederlandse schrijver loopt bij Dubbelzinnig een wedstrijd? Vermeld in uw e-mail ook uw adresgegevens.

Het juiste antwoord was Simon Carmiggelt. De exemplaren van Mannen die naar vrouwen fluiten, kunnen naar vrouwen fluiten gaan naar Leo Rademakers, M.A. Beels en Wicher Ponne. Die laatste was ook al een van de winnaars van de vorige wedstrijd en stuurde nu zo’n indrukwekkende kronkel, dat de redactie hem opnieuw bekroonde.

Het zou leuk zijn als Wicher Ponne deze kronkel op video zou zetten:

Prijsvraag

door Wicher Ponne

Aan de eenvoudige ronde tafel in een ietwat rommelige huiskamer, waar ondanks het schemerachtige middaglicht de lampen nog niet waren aangestoken, zat een man te staren naar zijn laptop. Hij was slank, wat mager zelfs, en hij droeg een eenvoudige huisbroek, een T-shirt en een fleece-vest. De man was de bewoner van het huis. Op de bank zat zijn vriendin de krant te lezen.

‘Krijg nou wat,’ zei de man verbaasd. ‘Wat?’ vroeg de vriendin afwezig, terwijl ze naar de krant bleef kijken. ‘Ik heb een boek gewonnen.’ ‘Een boek?’ Nu keek de vrouw op uit haar krant. ‘Hoe dan?’ ‘Met die prijsvraag. Je weet wel, van Taalpost.’ De vrouw leek het zich niet te herinneren. ‘Dat had ik je toch laten lezen? Die mooie mail die ik gemaakt had, over dat aan de telefoon zitten en zo.’ Nu ging de vrouw een lichtje op. ‘Oh ja, dat is waar!’ Ze stond op, liep naar de tafel toe en boog zich over de schouder van de man heen om mee te kunnen lezen op het beeldscherm. ‘Hebben ze je dat niet van tevoren laten weten dan?’ ‘Nee.’ De man haalde zijn schouders op, maar in zijn intonatie klonk toch ook wat teleurstelling door. Gefascineerd doorlezend trok de vrouw een stoel erbij en ging zitten. Vrolijk en trots keek ze haar vriend aan. ‘Gefeliciteerd.’ ‘Dank je.’ De vrouw keek haar vriend met glimmende ogen aan. ‘En jij maar zeggen dat je nooit wat wint!’ ‘Ja, nou, een boekje.’ ‘En die kaartjes voor het theater. En laatst nog een mp3-speler.’ De man grinnikte. ‘Jij brengt mij gewoon geluk.’ De vrouw glimlachte. ‘Er staat ook weer een nieuwe prijsvraag bij.’ Zij zei, terwijl ze haar blik weer op het beeldscherm richtte. ‘Ga je weer meedoen?’ ‘Ach, ik heb net meegedaan. Dan laten ze me natuurlijk niet nog een keer winnen.’ ‘Hoezo? Als ze het eerlijk doen maak je net zoveel kans.’ De man haalde weer zijn schouders op. Maar de vrouw las geboeid door.

‘Over welke Nederlandse schrijver loopt bij Dubbelzinnig een wedstrijd?’, las ze voor. ‘Waar gaan we dat vinden?’ De man klikte op de link naar de twitterpagina waarover in het stukje werd gesproken. Samen scrolden ze door de pagina, op zoek naar aanwijzingen, maar ze vonden niets.

‘Ik vind het ook maar een vaag medium hoor, dat Twitter,’ zei de man. ‘Ik kan me niet voorstellen dat ik iemand ga volgen die vertelt dat ‘ie net een kopje koffie heeft ingeschonken.’ ‘Het is ook meer iets voor politici,’ antwoordde zij. ‘En voor journalisten en zo. Maar deze tweets zijn toch wel leuk?’

‘Ja, dat is wel zo.’ Het klonk wat schoorvoetend. ‘Maar over die wedstrijd zie ik hier niets.’ Zwijgend zochten ze verder. Uiteindelijk vond de man een link naar de website van de twitteraar. En daar in het menu stond precies wat ze nodig hadden. ‘Simon Carmiggelt!’, riep de vrouw uit.

Op de pagina die over de wedstrijd ging stond een Youtube-filmpje waarop Carmiggelt op zijn eigen, onnavolgbare wijze, één van zijn kronkels voorlas. Ze klikten hem aan en keken ernaar. Eigenlijk was het meer vertellen dan voorlezen, het leek wel alsof hij het zo uit zijn hoofd opzei.

‘Nou,’ zei de man koeltjes, toen de schrijver uitgesproken was, ‘dan kun je nu meedoen.’ De vrouw ging terug naar de mail van Taalpost en klikte op de reactielink. Een nieuw mailvenster opende en ze schreef: ‘Simon Carmiggelt’. Daarna pakte ze de muis om op verzenden te drukken.

‘Hé, ho!’ De man was nogal opgelaten. ‘Wat is er?’, vroeg de vrouw, zich van geen kwaad bewust. ‘Dat kan je toch niet zo versturen! Vorige keer had ik zo’n mooie mail!’ ‘Maar dat hoeft toch niet per sé?’ ‘Nou, nee, maar ik ben nu natuurlijk wel iets aan mijn stand verplicht.’ De vrouw keek hem spottend lachend aan. ‘Nou, als jij er zo iets moois van wil maken, ga dan je gang maar. Dan reageer ik wel kort maar krachtig vanaf mijn eigen account.’ Ze stond op, pakte haar eigen laptop uit haar tas, ging er ermee op de bank zitten en klapte hem open. Peinzend bestudeerde de man haar nog minutenlang, met zin kin in zijn linkerhand, zijn elleboog leunend op de tafel. Zal ik nou wel, of zal ik nou niet, leek hij te denken.